پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی استان زنجان گفت:با کاهش نرخ باروری که در زنجان به حدود ۱.۵ فرزند در هر خانواده کاهش یافته است در آینده نه چندان دور، سالمندان تنها، فاقد همراه و مراقب در خانواده خواهند بود.

 محمدرضا صائینی  در جلسه شورای ساماندهی سالمندان استان با بیان اینکه اقدامات عملیاتی در حوزه جوانی جمعیت بسیار محدود و ناکافی است، افزود: برای خروج از بحران، نیازمند برداشتن قدم‌های بلند و فراتر رفتن از شعارها هستیم و اگر اقدامات اقناعی و ارشادی منجر به تغییر باورهای مردم نشود، سیاستگذاری‌ها به نتیجه نخواهد رسید.

معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی زنجان با بیان اینکه پیوند استراتژیکی میان جوانی جمعیت و مراقبت از سالمندان وجود دارد به چالش‌های پیش‌روی سالمندان و بحران مراقبت از آنان اشاره کرد و اظهار داشت: اگر خانواده‌ها حمایت خود را از سالمندان بردارند، دولت توان مالی و اجرایی لازم را برای ساخت خانه‌های سالمندان به تعداد کافی نخواهد داشت.

صائینی با تاکید بر اینکه جوانی جمعیت نوعی بیمه و حامی برای دوره سالمندی محسوب می‌شود، افزود: نسل دهه ۶۰ که بخش بزرگی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهد، در حال عبور از سن باروری و بدون پشتوانه و جایگزین مناسب در حال حرکت به سمت دوره سالمندی است.

وی با اشاره به بسته شدن پنجره جمعیتی در برخی شهرستان های استان، گفت: پنجره جمعیتی به دوره‌ای گفته می‌شود که نسبت جمعیت در سن کار به جمعیت وابسته (کودکان و سالمندان) در بالاترین حد خود قرار دارد و بسته شدن این پنجره به معنای از دست رفتن فرصت‌های اقتصادی و افزایش فشار بر سیستم‌های حمایتی است.

معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی زنجان با هشدار جدی و ضرورت اقدام فوری در این زمینه، افزود: فرصت برای اصلاح ساختار جمعیت بسیار اندک است و این زمان نه تنها برای زنجان بلکه برای کل کشور به سرعت از دست می رود.

وی با بیان اینکه باید با واقعیت‌ها بدون تعارف روبه رو شد، اظهار داشت: تحقق یک دوره سالمندی باکیفیت، بدون داشتن جمعیت جوان، غیرممکن است.

معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی زنجان به لزوم هم‌افزایی در این حوزه مهم اشاره کرد و گفت: حل این بحران تنها با اقدامات دولتی ممکن نیست و نیازمند یک بسیج همگانی برای اصلاح باورهای عمومی و حمایت از فرزندآوری است.

وی با بیان اینکه بحران سالمندی، پیامد مستقیم بحران کاهش جمعیت است، خاطر نشان کرد: کاهش نرخ باروری، خروج نسل‌های پرجمعیت از سن باروری و ورود به سن سالمندی، کاهش توان خانواده‌ها برای مراقبت از سالمندان (به دلیل تک‌فرزندی یا بی‌فرزندی) و ناتوانی دولت در تأمین زیرساخت‌های مراقبتی برای حجم انبوه سالمندان از عللها و پیامدهای این مساله مهم است.