هفتم تیرماه سال ۱۳۶۰ در تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران، تنها یک سالگرد ساده نیست؛ بلکه نقطه عطف و یادآور لحظه‌ای است که ایران، دانایی و استراتژیست بزرگ خود را از دست داد. شهادت مظلومانه شهید دکتر محمد حسینی بهشتی وهفتادودو کبوتر خونین بار نظام اسلامی در فاجعه انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی ، تنها از دست رفتن یک شخصیت سیاسی یا مدیریتی صِرف نبود، بلکه جراحت عمیقی بود بر پیکره‌ی اندیشه و سازمان‌دهیِ نظام؛ از دست رفتن مردی که با نگاهی روشن، علمی و مبتنی بر اصول، توانست در میان طوفانها و تلاطم‌های هولناک پس از انقلاب، به آشفتگی‌ها نظم و به جریان‌های پراکنده، هویّت و ساختار ببخشد.