«آیین چهلم»، پایان یک عبور است: از سکوت، مویه، خامی، سوختن و پختن. بازهای است برای پذیرشِ واقعیتی هولناک؛ باور رنجی که پایانی ندارد، به انتخاب و خودآگاه یا به جبر نزول مصیبت