پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ «آیین چهلم»، پایان یک عبور است: از سکوت، مویه، خامی، سوختن و پختن. بازه‌ای است برای پذیرشِ واقعیتی هولناک؛ باور رنجی که پایانی ندارد، به انتخاب و خودآگاه یا به جبر نزول مصیبت.

نقطه‌ای است که حافظه‌، به مرورِ واقعه و زخم می‌پردازد و آن را در شرط و زمانه‌ای متفاوت از بهت و حیرت، لمس می‌کند. «چهل»، روزِ بازگشتِ جانِ سوخته است به خنکای سایه‌سارِ هم‌دردی هم‌نوعانِ هم‌اندوه؛ آن‌ جایی که اختیار، فرصتِ گذر و فرصتِ به‌هم آمیختنِ جان‌ سوخته با دست‌ها و آغوش‌های تسلی‌بخش باشد.

وقتی این رنج، نه از انتخاب آمده و نه بلیه‌ای رسیده از طبیعتِ سرکش است، بایستی پاسخ پرسشی بزرگ را داد: این درد را، این شعله‌ی جان‌کاه را کدام دست شرور، بر کام تو ریخت و بر جانت زد؟  

  از شبی که جانیانی از فراسوی مرزهای انسان، بی‌خبر از دوران‌های ایرانِ سربلندِ زخمی، گهرهایی از این سرزمین‌ را به خاک ریخته و در خون شستند، چهل روز می‌رود؛ روزهایی که داغدیدگان، پشت دیواری از خویشتن‌داری و بی‌صدایی، تنها ماندند؛ هم نه سوگواری توانستند و نه تظلم‌خواهی در فضایی تیره و تار که تمیز حق و باطل و خیر و شر را ناممکن گذاشت.

فرزندان آسمانی ایران را چه «شهید» بنامیم، چه «جاوید‌نام»، قاتل یکی است با هزار نام و هزار و یک چهره؛ قاتل، ایستاده در فاصله‌ای است میانه‌ی گرسنگان و شکم‌سیران، وطن‌پرستان و بی‌وطنان، بی‌قدرتان و زورمندان و بین انسان‌های شریف و بی‌شرفان؛ رو به اولی‌ها و پشت به دومی‌ها.

اجازه‌ی برگزاری مراسم چهلم و حتی پیش‌گام شدن حاکمیت در برگزاری رسمی آن، آغازی بر پیمودن مسیر دشوار‌ی است که در نگاه اول به خواب می‌مانَد اما به اذعان خُرد و کلان جامعه، گزیری از پای گذاشتن در این راه نیست تا دردهایی که جامعه را به هم‌زیستی با خودشان مجبور کرده‌اند، التیام یابند. برای این مهم و برای آن‌که بازتولید چندباره‌ی این دردها و زخم‌ها شلاق‌هایی سهگین‌تر بر پیکره‌ی نحیف و فرسوده‌ی جامعه‌ی ایرانی نزند، به چیزهایی فراتر از برگزاری یک مراسم حکومتی برای بزرگداشت جان‌باختگان حوادث دی‌ماه نیاز است، همچون:

پذیرش این واقعیت که در کشاندن وضعیت به جایی که فجایع 18 و 19 دی‌ماه رقم خورد، عده‌ی خاصی قصور کرده‌اند و تقصیر داشته‌اند؛

پذیرش آن که بسیارانی در این وقایع،  در حال فریاد «بغض‌های منکوب و فروخفته»، برای«معاش و نان شب» و حین اعتراض به «تبعیض و بی‌عدالتی» جان باختند و نیز جان‌های گرانی برای «حفظ کیان وطن» و «سلب مجال از خائنان و بیگانگان» که برای تصاحب و ویرانی خانه‌مان، ایرانِ جان‌مان، چنگ و دندانِ تیز نشان‌مان دادند و می‌دهند.

تاریخ، دانش و تجربه، گواهانی شایسته‌اند بر این که: التیام واقعی درد و اندوه عظیمی که بر شانه‌های این مُلک و ملت، سنگینی فزاینده‌ای دارد، جز با یافتن، معرفی و مجازات آن قاتل و نیز دل‌جویی از زیان‌دیدگان، ممکن نیست و نخواهد شد.

به‌عنوان عضوی از جامعه‌ی رسانه‌ای ایران، در تسلی‌بخشی بر آلام مردم داغدار ایران، کنار هر منصفِ مصلحی که پای در این راه بگذارد، با همه‌ی توان‌مان ایستاده‌ایم.