پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ جمله‌ای سؤالی که این‌روزها غالب شهروندان استان زنجان از هم می‌پرسند و در شبکه‌های اجتماعی مبادله می‌شود؛ بیشترین جست‌وجوها در بین اخبار، حول موضوع تعطیلی است؛ اغلب پیام‌های مخاطبان رسانه‌های رسمی هم حاوی همین موضوع است؛ فعالین رسانه برای یافتن خبر تعطیلی یک منطقه‌ی آموزش و پرورش یا یک دانشگاه و دانشکده، مسابقه گذاشته‌اند!

و درج سریع‌تر خبر تعطیلی مدارس یا ادارات، نانوشته به «معیار به‌روز بودن و فعالیت حرفه‌ای» برخی رسانه‌های غیررسمی و حتی رسمی در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است!

بخواهیم یا نه، مخاطبان رسانه‌ها هم به این مسابقه پیوسته‌اند و در باز ارسال سریع‌تر اخبار تعطیلی، لیگ دسته دو، راه انداخته‌اند! در شرایطی که انتشار این نوع خبرها (که مردم هم عطش زیادی به شنیدن و خواندن آن‌ها دارند) باعث جذب دنبال‌کننده بیشتری می‌شود، گردانندگان صفحات و گروه‌های اجتماعی مجازی هم از خیر حضور در لیگ دسته دو، نمی‌گذرند!

این‌ها، آثار ثانویه و تالی به‌راه افتادن این جریان و تبِ بالای ناشی از تعطیل شدن یا نشدنِ بخش‌هایی است که هر قشر از شهروندان، ارتباط مستقیم یا غیرمستقیمی با آن بخش‌ها دارند.

نکته‌ی مهم‌تر اما، آشفتگی و بی‌حساب و کتاب بودن تشخیص، تصمیم و اطلاع‌رسانی این تعطیلی‌هاست.

این‌که تعطیلات را به مرزبندی‌ها و خط‌کشی‌های اداری و تقسیمات سیاسی محدود می‌کنند و فراموش می‌کنند که توده‌ی هوای سرد، کولاک یا برف و باران، این تقسیمات را به رسمیت نمی‌شناسند و در آسمان بی‌مرز طبیعت می‌گذرند و کار خود را می‌کنند بدون آن‌که استاندار یا مدیر بحران و یا مامور راهور و راهداری، بتوانند کمی از حرکت و آزار طبیعی آن‌ها را پشت تقسیمات کشوری نگه‌دارند!

متاسفانه «بیماری ساخت قانون و تصمیم»، برای حل مشکلات و خواباندن اعتراضات به نفع هرکه صدای شیون‌اش بلندتر است یا سمبه‌اش پرزورتر که در بین نمایندگان مجلس و نهادهای تصمیم‌ساز شایع بوده و هست، به بخش‌های پایین‌دستی حکم‌رانی هم سرایت کرده است؛ گویا تیغ جاروجنجال‌های مجازی از سوی برخی گروه‌ها و دسته‌های هوچی‌گر، بر عقل، منطق، آمار و ارقام و توانایی‌های فن‌آوری‌های نوین و البته بر عدالت فراگیری که از مصوبات حاکمیتی و دولتی انتظار می‌رود، می‌چربد. بی‌عدالتی‌ها وقتی به خانه‌های مردم رسوخ کرده و اثرگذار می‌شوند که کودکان 7ساله در سرما و یخبندان طاقت‌فرسای صبح‌گاه، راهی خیابان و مدرسه می‌شوند و درس کلاس کودکان دیگری در هوای لطیف و بهاری بعداز ظهر همان‌روز، تعطیل یا غیرحضوری می‌شود. یا معلمانی از کله‌ی سحر و در برف و بوران، عازم مدارس‌شان در روستا می‌شوند و در جایی همان نزدیکی‌ها، کارمندانی از دولت، درخانه به‌گذران تعطیلی از آسمان‌افتاده می‌پردازند.

به‌نظر می‌رسد گم‌شده‌ی این‌روزهای دولت‌مردانِ مرتبط با تصمیمات ستاد بحران در استان زنجان، قاطعیت، یکپارچه‌نگری و بعضا عقلانیت است. چاره‌ی این ظلم، فقط عدم تفکیک مردم برحسب خطوط مرسوم در نقشه‌های روی دیوار اتاق مدیران و کارشناسان است و البته اتکای بیشتر و دقیق‌تر به داده‌های علمی‌ که مرزهای امروز را درنوردیده و به فرداهای دورتر می‌رسند.