پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ گاه، زمان چنان در هم می‌تند که پیش از ورود به عیدِ آشتی با خویشتن، یعنی فطرِ وصل، و در طلیعه‌ی فصلِ رستاخیزِ طبیعت، نوروزِ باستانی، ندای سوگ، از دلِ خاکِ مقدسِ وطن برمی‌آید. این همزمانی متضاد – جشنِ وصال و اندوهِ فراق، طراوتِ آفرینش و عطرِ شهادت – نه گسستی در روایتِ ملت ما، که خود، فصلی است عمیق در فهمِ پیوستارِ هستی و معنا؛ گویی تقدیر، بر آن است که اوجِ شادی عرفانی را در کنارِ حماسه بلندِ ایثار، معنا کند.

فطر، عیدِ بلوغِ روحی است؛ ثمره‌ی یک ماه سلوکِ روزه‌داری که در آن، انسان، از قیدِ تمایلاتِ جسمانی رها شده و به ضیافتِ قربِ الهی دعوت می‌گردد. این عید، نه پایانِ یک مبارزه، که آغازِ فصلِ نوینی از خودآگاهی و تعبد است؛ تبلورِ اراده‌ای که نفس را مهار کرده و بر بلندای کرامتِ انسانی ایستاده است. در این روز، شکرِ نعمتِ هدایت، در جانِ مؤمن موج می‌زند و طراوتِ معنویت، کویرِ روح را سیراب می‌سازد.

نوروز، از سوی دیگر، آیینه‌ی تمام‌نمای بازآفرینش است. تجدیدِ پیمانِ طبیعت با حیات، سرودی است از جاودانگی چرخه آفرینش و بشارتی است بر سالی نو، سرشار از امید و بالندگی. این عیدِ باستانی، آمیخته با سنت‌های کهنِ ما، یادآورِ جوانه زدنِ امید در دلِ زمستانِ سختی‌ها، و برپایی جشنِ پیوندهای انسانی است؛ آیینِ سرسبزی، نه صرفاً در دشت و دمن، که در دلِ خانواده‌ها و در طراوتِ روابطِ اجتماعی.

و اینک، در میان این دو جشنِ بزرگ، شیپور جنگ و نوای ملکوتی شهادت، که یادآورِ ایثارِ جانانه‌ی فرزندانی است که در نبردِ حق علیه باطل، از آرمان، باور و وطن خویش پاسداری نمودند، پژواک می‌یابد. آن سروهای بلندِ آزادی، با گذشتن از تمامِ خود، نهالِ انسانیت و امنیت را در بسترِ این سرزمینِ کهن کاشتند و عطرِ وجودشان، مشامِ جانِ ملت را در ایامِ نوروز و فطر، معطر ساخت ؛ چرا که شهادت، در قاموسِ ما، نه پایان، که اوجِ شکوفایی معناست؛ تبلورِ عشقی است که فراتر از دلبستگی‌های فانی، در ابدیت، بقا می‌یابد.

این تلفیقِ شگرف – طراوتِ نوروز، نورانیتِ فطر، و حماسه‌ی آزادگی – نقشی است که بر تار و پودِ هویتِ ملتِ ایران تنیده شده است.

ما ملتی هستیم که آموخته‌ایم چگونه در کنارِ شادی وصال، اندوهِ فراق را نیز در آغوش کشیم؛ چگونه اوجِ معنویت را در فطر تجربه کنیم و همزمان، شکوفایی زندگی را در نوروز جشن بگیریم، و در نهایت، بلندترین مرتبه‌ی ایثار را در از خودگذشتگی عزیزانمان ببینیم. این شهادت‌ها، گویی عطری است که بر جانِ فطر و بهارِ نوروز می‌نشیند و به آن‌ها عمق و معنایی دوچندان می‌بخشد.

در این هنگامه که فصلِ نو شدنِ طبیعت و اوجِ بندگی معنوی، با یادِ فداکارترین فرزندانِ وطن درهم آمیخته است، شایسته است که با قلبی سرشار از شکرگزاری برای نعمتِ هدایت و زیبایی آفرینش، و با روحی تسلی‌یافته از عطرِ ایثارِ ، قدم در راهِ سالی نو گذاریم. سالی که در آن، حکمتِ فطر، طراوتِ نوروز و اراده‌ی پولادینِ ملت، چراغِ راهِ وحدت، استقامت و بالندگی این مرز و بوم پرافتخار باشد.

بارالها! به برکتِ فطرِ وصل، نوروزِ آفرینش و مقامِ شامخِ شهدا، ما را در مسیرِ هدایت، استقامت و همدلی قرار ده و سایه‌ی امنیت و سربلندی را بر میهنِ عزیزمان مستدام فرما.

 27 اسفند 1404