پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ روشن است که جنگ تمام نشده و هیچ اعتمادی به طرف مقابل وجود ندارد و همانگونه که در بیانیه‌ی شعام تاکید شده، انگشت‌ها روی ماشه باقی‌ست. این اصل اولِ اتفاقی‌ست که بامداد ۱۹ فروردین افتاد و در بند بند اطلاعیه‌ی شعام نیز می‌توان آن را دید.

 ظهر روزی که نامه‌ی امام خمینی و اعلام پذیرش قطعنامه‌ی ۵۹۸ از رادیو خوانده شد، من تازه از میدان جنگ برگشته چنان مبهوت و غافلگیر شده بودم که تا ساعت‌ها قادر به واکنش نبودم‌! بعد از آن هم تا مدت‌ها کارمان بغض بود و... بغض! هضم و درک آن اتفاق برای من جوان ۱۷ ساله در آن شرایط ممکن نبود اما گذشت سال‌ها شجاعت و درایتی را که پشت آن تصمیم تاریخی حضور داشت برای بسیاری روشن و عیان کرد. 

امروز هم تقریبا تمام کارشناسان غربی و حتی اسرائیلی با انتشار توییت دیشب ترامپ، ایران را تا اینجای کار پیروز این جنگ ۴۰ روزه می‌دانند. اهرم‌های ایران کماکان فعال است و گزینه‌های فراوان برای پاسخ سخت روی میز دارد و ساختار نظام قوی‌تر از قبل در حال فعالیت است. 

البته که هزینه‌های سنگین و بسیار تلخ و جبران ناپذیری هم داشته‌ایم. اما نباید فراموش کنیم که هیچ پیروزی بزرگی بدون هزینه به دست نمی‌آید به خصوص وقتی با دو قدرت بزرگ نظامی جهان می‌جنگید. اما آنچه امروز و در حال حاضر و این شرایط باید برای ما مردم اهمیت داشته باشد و در اطلاعیه‌ی شعام هم بر آن تاکید شده حفظ وحدت کلمه‌ای ست که از سوی رهبری نظام صادر می‌شود که پشتوانه‌ی اصلی مذاکره کنندگان برای موفقیت است. هر نوع صدای دوگانه و سخن ناتراز با این اطلاعیه با هر نیت و انگیزه‌ای که باشد و ذره‌ای خدشه به این وحدت کلمه بزند، همراهی با دشمنان ایران معنی خواهد داشت و این موضوع و اهمیت آن باید از سوی پیش قراولان میدان‌های مردمی در خیابان‌ها تبیین و تشریح و تاکید شود. 

خطرناک ترین موضوع مطرح شده از سوی عده‌ای که مانند ما در سال ۶۷ بهت زده و غافلگیر شده‌اند، مقایسه‌ی آن با قطعنامه ۵۹۸ و برجام و تکرار گزینه‌ی غلطی‌ست که در آن رهبری‌های وقت را در جایگاهی قرار می‌دهند که گویا آن‌ها را مجبور به پذیرش بر خلاف میل‌شان کرده‌اند. 

گزینه‌ای که علاوه بر نوعی توهین به آن بزرگواران عالی مقام، بدعتی خطرناک برای اتفاق‌های خطرناک‌تر بعدی محسوب خواهد شد. فراموش نکنیم که تاکید شعام بر ادامه‌ی حضور مردمی تا حصول به نتیجه‌ی مطلوب است و این نیاز به همراهی کامل دارد و به عبارت دیگر از امروز این حضور می‌تواند دو چندان به خادمان مردم در میدان مذاکره امید و نیرو دهد.

بنابراین امروز و اولاتر از هر کنش سیاسی و نگاه متفاوت و در شرایط سخت جنگی، تبعیت از تصمیم بزرگ سیاسی از سوی تمام مردم و دوری از هر نوع دوگانه سازی ست و اصل اول و مهم برای حصول به پیروزی‌های بعدی. به امید آن روز.