پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ نهم اسفند که جنگ رمضان با حمله به تهران آغاز شد شاید اولین واکنش همگانی بهت و ترس بود، تحیری که اولین بارقه اش نگرانی و تلاش پدر و مادر‌ها برای رسیدن به مدرسه برای بردن کودکان خود به خانه و ایجاد محیط امن برای آنها را رقم زد، کودکان متحیر و مضطرب و والدین نگران در کنار معلمان و مدیران مدارس که سعی در ایجاد آرامش در بین دانش آموزان و والدین داشتند اولین قدم همدلی بود.

دومین واکنش رایج بین عموم مردم هجوم به فروشگاه‌ها، خرید مایحتاج حتی بیش از نیاز، تهبه نان و پرکردن باک اتومبیل‌ها بود.

در این میان به سرعت صف نانوایی‌ها و پمپ بنزین‌ها طولانی شد و کالا‌ها در مغاز‌ها و فروشگاه‌ها جهش قیمت پیدا کرد.

تصور می‌شد در این حمله و انفجار‌های پیاپی ابتکار عمل از دست دلتمردان خارج و هرج و مرج و افزایش قیمت‌ها و کمبود کالا به اوج خود برسد.

این شرایط شاید فقط یک روز جریان داشت و بلافاصله دولت ابتکار عمل را به دست گرفت توزیع آرد بیشتر شد و ساعات کار نانوایی‌ها افزایش پیدا کرد، صف پمپ بنزین با اطمینان مردم کوتاه‌تر شد، میوه، سیب زمینی، تخم مرغ و غیره مایحتاج عمومی مردم در کمتر از یک روز قیمت واقعی خود را پیدا کرد و کاهش یافت بازار بهتر از همیشه و پربارتر از هرزمان همه کالا‌ها را ارائه داد و چیزی به نام گرانی آنی معنا نگرفت.

دولت همت کرد و عیدی بازنشستگان، حقوق اسفند کارکنان و معلمان، کمک هزینه مراکز نگهداری، حقوق مددجویان بهزیستی و کمیته امداد و... را به موقع و نه بصورت علی‌الحساب که بصورت واقعی مربوط به اسفند ماه پرداخت کرد.

تمدید مجوز مراکز و موسسات تحت نظارت سازمان‌ها جهت ادامه ارایه خدمات و دریافت هزینه کرد پایان سال سریعا انجام شد، مراکز درمانی به کار خود ادامه دادند وپیام رسان‌های داخلی نه در قامتی کامل، اما مکفی نقش خود را ایفا کردند، خطوط تلفن و هم‌رسانی برق مسیر خود را به راحتی پیمود و در صورت ایجاد هر مشکلی در مسیر خدمات‌رسانی نیرو معضل سریعا رفع شد.

گویی دولت بار‌ها و بار‌ها مانور و تمرین برگزار کرده بود و دونده آماده‌ای بود که مشعل را به دست گرفت تا مسیر را روشن کند و این نیست جز تلاش بدنه دولت، هدایت درست استانداران که پیشتر رییس دولت اختیار عمل به آنها داده بود و وظیفه شناسی همان کارمندان دولتی که گاه اذعان میشد کار خاصی ندارند.

دولت زمان زیادی نیست مستقر شده آنهم استقراری پر از زحمت و مسیر یک سال و نیمه‌ای پر از دست انداز، در این آغاز نه چندان شیرین و ادامه راه سخت توانست نقش کم نظیری از خود خلق کند و این نیست مگر به پشتوانه برنامه ریزی دقیق، هوشمندانه و دلسوزانه.

در شرایط جنگی که همدلی بین همه گروه‌ها شکل جدی تری به خود می‌گیرد فراموش نکنیم دولت نقش حامی مردم را به خوبی ایفا کردو نیرو‌های امداد رسان نیز همراه مناسبی در این میان بودند ودولت همچنان مشغول کار است...