پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ سالی که با جنگ آغاز شد و با جنگ به پایان می رسد و گویا ادامه خواهد یافت. اما این همه‌ی ماجرا نبود و نیست. حوادث تلخ دی ماه و جان‌باختن بیش از 3 هزار نفر از مردم چنان تلخ بود که هنوز آثار آن را می‌توان دید و حس کرد. 

اعتراض‌هایی که با بالا رفتن نرخ دلار و بی ثباتی اقتصادی شروع و به شبه کودتایی رسید که با حمله به کلانتری‌ها و انبار مهمات و مساجد و بانک‌ها و بازار و... به یک فاجعه ختم شد. قصه‌ی تلخ دی ماه هنوز هضم نشده بود که با حمله‌ی آمریکایی صهیونیستی و شهادت نفر اول کشور به اوج تلخی خود رسید. 

بهتی ترسناک و هولناک بر سر مردم آوار شد و آن صبح لعنتی یکشنبه از راه رسید. خبری که چون کابوسی شبانه به واقعیتی خرد کننده صبحگاهی تبدیل شده بود. شهادت رهبری ایران اسلامی، نه چنان که دشمن نام مدعی بودند در طبقه منفی 44 که در بیت رهبری و در ماه رمضان می توانست هر حکومت و دولتی را بشکند اما این شهادت چونان موجی سنگین ایرانیان را به چنان وحدتی رساند که هیچ عقل اپوزسیون که هیچ، حتی ترامپ و نتانیاهو هم نمی‌توانستند آن را پیش بینی کنند و دقیقاً خلاف آنچه فکر می‌کردند اتفاق افتاد. همراه با ضربات سنگین نظامی تا شاید التیام اندکی باشد بر آن درد سنگین که همراه شده بود با کشتار کودکان میناب و...

در این یادداشت قرار نیست آنچه گذشت را تکرار کنم. همه می دانیم چه شده و چه بر سرمان آمده است. زمان زیادی هم نگذشته که نیاز به یادآوری داشته باشد. قرار هم نیست درباره‌ی چه خواهد شد تحلیل ارائه کنم. تنها چیزی که امروز و این ساعت و چند ساعت مانده به پایان یکی از پر التهاب‌ترین و عجیب‌ترین سال‌های چند دهه و شاید یک سده‌ی اخیر این سرزمین می‌توان نوشت "امید" است. 

تنها عنصر پایدار و بی انتهای مردم ایران زمین. تنها دارایی که با هیچ توطئه و کودتا و جنگ و بمب سنگرشکن و بی 1 و 2 و ام کیو 9 و ترور و... از بین نمی‌رود. 

همان حسی که یک هفته پس از 31 شهریور 1359 در مردم ساخته شد و 8 سال پایدار و استوار باقی ماند و در خرداد ماه آزمایش شد، امروز با توانی چند برابر و همراه با تجربه‌ای بی بدیل و با انتخاب رهبری جدید و دشمن سوز و با همه‌ی نداشته‌ها و داغ‌های تازه و فشار و تهدید در صحنه حضور دارد.

 "امید" ی که با حس مقاومت و صبوری در هم آمیخته باشد در کنار جان بر کفان نیروهای مسلح تبدیل به سلاحی بی بدیل شده که نخواهد شکست. 

با این حال هنوز نواهایی از دو قطبی سازی‌های ساختگی و خطرناک را در همین گروه‌های به اصطلاح انقلابی در پلتفرم‌های داخلی به وفور می‌توان شنید! نواهایی که با سواستفاده از شرایط موجود آگاهانه یا ناآگاهانه در حال تیشه زدن به این اتحاد مقدس هستند و هیچ انداز و هشداری را هم بر نمی تابند! تنها آرزویی که می توان برای این دسته و باند و فرقه کرد، ناآگاهانه بودن این کنش کثیف‌شان است!

اما نوروزمان امسال‌مان آغشته به مقاومت و اتحاد و همراهی ست و البته خون شهیدان مان. از رهبر شهید تا کودکان مدرسه‌ی میناب. 

ماهی سفره‌ی هفت سین مان سرخ تر و سبزه‌ی امید و رویش مان سبزتر خواهد بود و سینه‌های پر امیدمان ستبرتر برای 1405 هجری خورشیدی. بیش باد