پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ وجود نابسامانی و حتی بدترین فساد و استبداد داخلی نیز، نمی‌تواند مجوزی برای تجاوزِ خارجیانی باشد که خود دستشان تا مِرفق به خون ملت‌ها آغشته است.

شکی ندارم که این تجاوزهای ظالمانه آمریکا و اسرائیل به ایران نه برای صلح و آزادی، که برای قدرت‌ و ثروت است. برای نفتی‌است که شاید برای ما‌ هم نفعی نداشته‌است!

جنگ قدرت، پیچیده‌ترین خشونت جهان است و هیچ‌گاه خود را عُریان نشان نمی‌دهد. این جنگ‌ها گاه جامه "حُب‌البشر" می‌پوشند گاه لباسِ"حب‌الوطن". گاه با لعاب قومیتی و گاهی با رنگِ عقیدتی رخ می‌نمایند. جنگِ حاضر نیز اکنون‌ نقاب آرماگدونی و آخرالزمانی به چهره زده است.

نفرین بر جنگِ کثیف قدرت که به انبوهی از دخترکانِ بی‌گناه و بی دفاع میناب نیز رحم نکرد و آن فرشته‌های کوچک را نیز قربانیِ رونق کمپانی‌های غول‌آسای اسلحه‌سازی کرد.

زورگویی‌ صریح آمریکا و رژیم صهیونی، ترور و آدم رباییِ آنان، حمله‌های مکرر و بی‌دلیل در وسط مذاکراتی که خود پیش‌ نهاده بودند، برای همه و همیشه روشن کرد که اینان خائن‌ترینِ خائنان‌اند. آنان با خونریزی‌های هوسبازانه ثابت کردند که جهان متمدن(!) جز جنگل درندگان‌ نیست و سازمان‌‌‌های بین‌المللی فقط در قواره مترسکی فرسوده در جالیز جنایت‌کاران است.

در این میان، بی‌عملی و معامله‌گریِ متحدانِ ایران مانند روسیه و چین نیز مایه حیرت و نفرت است. به یقین این دو عضو دائم شورای امنیت قادر به پیشگیری از این تجاوزات و خونریزی‌های بی رحمانه بودند.

اکنون که هموطنان عزیزمان درگیرِ جنگی ظالمانه‌اند، با همه آسیب‌دیدگان همدردی می‌کنیم و از ژرفای جان برای مدافعانِ بی ادعای وطن بویژه برای سربازان و خانواده‌‌هایشان دعا‌ی سلامت داریم. سربازانی‌که همواره بی‌صدا‌ترین قربانیان‌‌‌اند. نه عزایشان عمومی است نه مزارشان خصوصی‌.

کشور ما از دهه‌های گذشته، همچنان نیازمندِ دارویی است که اگر در زمان دقیقش مصرف می‌شد، اکنون گرفتار این جنگ‌های خانمان‌سوز نمی‌شدیم افسوس که آن دارو هنوز هم بخوبی مصرف نمی‌شود. آن دارو همان "صلح داخلی" است.

امید آن‌که جامعه ما روی چنین صلحی را ببیند و زمامدارانش، به راستی از همه ملت نیرو بگیرند و بر وظایف ذاتی‌خود متمرکز شوند. با واقعیت‌ها زندگی‌کنند و مردم را از شُرور داخلی و خارجی در امان دارند.

صلح داخلی، تضمین کننده امنیت ملی است. صلحی که منحصر به زمان جنگ نباشد و در زمان صلح نشکند.

حاکمانی که از تجزیه کشور نگران باشند، نخست از "تجزیه ملت" جلوگیری می‌کنند. دست‌کم در کورانِ جنگ‌، بلندگوهای رسمی را از دستِ فرقه‌های تفرقه‌افکن می‌گیرند.

تنها آن ملتی در جنگ خارجی پیروز می‌شود که در صلح داخلی موفق شده باشد.