پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ در سپهر سیاست خارجی، همواره بیم آن می‌رود که گرفتار «تقلیل‌گرایی» شویم. تقلیلِ قدرت ملی به یکی از دو ساحتِ «میدان» یا «دیپلماسی»، یک خطای معرفت‌شناختی است که هزینه‌های گزافی به کشور تحمیل می‌کند. واقعیت آن است که دیپلماسی بدونِ «ماده‌ی قدرت»، امری انتزاعی و بی‌اثر است. «فتح رمضان» که ثمره مجاهدت‌های مخلصانه و طراحی‌های دقیق هوشمندان این مرز و بوم است، بار دیگر نشان داد که اقتدار ملی، امری «بسیط» نیست، بلکه محصول هم‌افزایی هوشمندانه میان بازوهای مختلف نظام است.

عقلانیتِ راهبردی و پرهیز از آنتروپی سیاسی

پیام اخیر رهبر معظم انقلاب آقا مجتبی در یادبود چهلم رهبر شهید، حاوی یک نکته کانونی بود: «عقلانیت در ایستادگی». نباید اجازه داد دستاوردهای سخت‌افزاری میدان در تلاطم‌های سیاسی و یا تحت تأثیرِ جریان‌های مصلحت‌گرا، دچار نوعی «آنتروپی» یا فرسایش تدریجی شود. دیپلماسی ما باید از حالت «انفعالی» به حالت «تثبیتی» تغییر فاز دهد. هشدار بنده اینجاست: هرگونه تلاش برای بهره‌برداری کوتاه‌مدت یا جناحی از دستاوردهای ملی، نوعی «بخسِ حق» است. سیاستمدار تراز، کسی است که پیروزی را نه به مثابه یک «امتیاز شخصی»، بلکه به عنوان یک «داراییِ ماندگار ملی» در محاسبات بین‌المللی لحاظ کند.

هم‌سرنوشتی منطقه‌ای؛ فراتر از تاکتیک 

محور مقاومت در لبنان، عراق و یمن، نه ابزارهای چانه‌زنی، بلکه «مؤلفه‌های هویتی و امنیتی» ایران در جغرافیای سیاسی جدید هستند. نگاهِ راهبردی حکم می‌کند که این پیوند را نه یک بارِ اضافه، بلکه «مزیت رقابتی» ایران در نظم جهانی بدانیم. هرگونه سیگنالِ تردیدآمیز در حمایت از این اضلاع، می‌تواند منجر به «عدم توازن» در امنیت پایدار منطقه شود. ما نیازمند یک «معماری نوین امنیتی» هستیم که در آن، فتح رمضان به عنوان نقطه عطفِ بازدارندگیِ جمعی تثبیت گردد.

صیانت از نهاد تصمیم‌گیری در برابر اعوجاجات 

دشمن در پی آن است که با «مهندسی ادراک»، دستگاه تصمیم‌ساز ما را به سمت نوعی «کرختی» سوق دهد. تدبیر حکم می‌کند که فضای تصمیم‌گیری از نگاه‌های تک‌ساحتی و نفوذِ باورهایی که ریشه در واقعیت ندارند، پاکسازی شود. دیپلماسی باید زبانِ گویای اقتدارِ رزمندگان باشد؛ چرا که در نظام بین‌الملل، کلمات تنها زمانی وزن پیدا می‌کنند که از پشتوانه «اراده و عمل» برخوردار باشند.

فرجام سخن: 

فرصتِ فراهم‌آمده در فتح رمضان، نباید در راهروهای بروکراسی یا با نگاه‌های غیرحرفه‌ای مستهلک شود. صیانت از راه رهبر شهید، در گروِ فهمِ دقیقِ این نکته است که: «دیپلماسی، هنرِ نقد کردنِ چک‌های قدرت است؛ نه حراجِ اصلِ سرمایه.» امیدواریم دستگاه‌های مسئول با درک این ضرورت راهبردی و با تبعیت از نگاه بلند مقام معظم رهبری، از این دستاورد بزرگ صیانت کرده و اجازه ندهند میراث گرانقدر شهیدان، دستمایه بازی‌های فرعی و بی‌حاصل گردد.