خدا را شکر در کشور ما نوآوری هیچ‌وقت متوقف نمی‌شود. اگر فرهنگستان زبان فارسی هر چند وقت یک‌بار واژه‌ای تولید می‌کند که مردم تا سه ماه نمی‌فهمند باید آن را بخورند، بپوشند یا در جمله استفاده کنند، برخی مسئولان و دستگاه‌های مرتبط هم بیکار ننشسته‌اند و مدام در حال خلق مفاهیم جدید و کاملاً کاربردی‌اند. یکی از آخرین شاهکارها، «اینترنت پرو» است؛ البته مردم به دلیل سادگی و صمیمیت ذاتی‌شان خیلی زود اسم واقعی‌اش را کشف کرده‌اند و حالا آن را «اینترنت پُررو» صدا می‌زنند.

اینترنت پُررو همان اینترنتی است که ظاهراً قرار است مخصوص کسب‌وکارها باشد تا دیگر کسی از قطع و کندی و باز نشدن صفحه‌ها آسیب نبیند. البته در عمل، چون بقیه مردم هنوز از اینترنت کم‌رو، بی‌رو و بعضاً آبرو‌رفته استفاده می‌کنند، کسب‌وکارهای پُررو هم عملاً نمی‌توانند کار خاصی انجام دهند. مثلاً فروشگاه اینترنتی با اینترنت پُررو در کمتر از نیم ساعت باز می‌شود، اما مشتری با اینترنت بومی هنوز روی همان دایرۀ چرخانِ «در حال اتصال...» خیره مانده و در این فاصله موفق شده دو لیوان چای بخورد، یک خواب سبک برود و ادامۀ خرید را بگذارد برای فردا!

جالب‌تر اینکه خود صاحبان اینترنت پُررو هم آن‌قدر از تمام شدن حجم، گرانی بسته‌ها و قطع احتمالی می‌ترسند که عملاً جرأت استفاده از آن را ندارند. یعنی اینترنت پُررو را گرفته‌اند که کارشان پیش برود، اما با آن مثل یک گلدان دکوری گران‌قیمت رفتار می‌کنند. فایل‌ها را قطره‌چکانی دانلود می‌کنند و متن‌ها را اول در گوشی تایپ می‌کنند، بعد با وسواس در پیام‌رسان یا ایمیل کپی و پیست می‌کنند تا یک وقت، خدای نکرده، چند کیلوبایت اضافه مصرف نشود!

کم‌کم کارشناسان به این نتیجه رسیده‌اند که اینترنت کشور وارد مرحلۀ «آبیاری قطره‌ای دیجیتال» شده است؛ یعنی اینترنت آن‌قدر بااحتیاط مصرف می‌شود که آدم احساس می‌کند دارد وسط کویر، با قاشق به یک گل شمعدانی آب می‌دهد. هرکس یک گیگ اینترنت داشته باشد، مثل صاحبان چاه نفت با او برخورد می‌شود و اگر کسی بسته ۵۰ گیگی بخرد، فامیل دور و نزدیک برای دیدنش به خانه‌اش می‌روند و با او پیمان دوستی و مودت می‌بندند.

البته مسئولان معتقدند این محدودیت‌ها کاملاً به نفع مردم است؛ چون مصرف بی‌رویۀ اینترنت باعث می‌شود مردم وقت‌شان را در فضای مجازی تلف کنند. به همین دلیل، اینترنت پُررو طراحی شده تا فقط افراد خاص و کسب‌وکارها بتوانند از آن استفاده کنند. البته هنوز کسی توضیح نداده وقتی مشتری‌ها اینترنت کم‌رو دارند، کسب‌وکار پُررو دقیقاً قرار است با چه کسی ارتباط برقرار کند؟! این دقیقاً شبیه افتتاح یک اتوبان شش‌بانده در روستایی است که مردمش هنوز با الاغ رفت‌وآمد می‌کنند.

در این میان، بعضی‌ها می‌گویند اگر اوضاع همین‌طور ادامه پیدا کند، به‌زودی اینترنت به دو دسته تقسیم می‌شود: اینترنت پُررو برای قشر خاص، و اینترنت «سربه‌زیر» برای بقیه مردم؛ اینترنتی مؤدب، آرام و خجالتی که قبل از باز کردن هر صفحه، اول عذرخواهی می‌کند، بعد کمی فکر می‌کند و در نهایت هم باز نمی‌شود!

و احتمالاً در آینده‌ای نه‌چندان دور، وقتی آخرین قطره‌های اینترنت هم تمام شود، مردم دیگر به‌جای خرید بسته اینترنت، مستقیم یک مشت خاک می‌خرند و روی سرشان می‌ریزند؛ البته اگر تا آن موقع خاک هم سهمیه‌بندی نشده و فقط به مشترکان اینترنت پُررو تعلق نگیرد!