پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ یکی از پرچالش‌ترین و معروف‌ترین طرح‌هایی که در سال‌های گذشته در شهر زنجان اجرا شد، طرح پیاده راه «سبزه‌میدان» بود. طرحی که اما و اگرهای فراوانی داشت و در زمان اجرای خود به یک چالش اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی تبدیل شد. با این حال، مسئولان شورای شهر و شهردار وقت آن دوره، آن‌قدر بر اجرای آن تأکید کردند تا با سنگ‌فرش و انسداد این محور، عنوان «پیاده‌راه سبزه‌میدان» در ذهن مردم ثبت شد.

کمی بعد اما با تغییر شورای شهر و روی کار آمدن شهردار جدید، انتقادها نسبت به اجرای این طرح آغاز شد؛ انتقاداتی که آن‌قدر ادامه یافت تا در نهایت پس از کش‌وقوس‌های فراوان و با فشار شورای شهر و شهرداری به شورای ترافیک و ورود استاندار زنجان، کاربری آن مجددا تغییر کرد و این محور برای تردد خودروها دوباره بازگشایی شد. هرچند با توجه به عریض‌تر شدن پیاده‌روها و کوچک‌تر شدن مسیر خودروها، این روزها خود این محور به یکی از نقاط پرترافیک شهر تبدیل شده است.

اما نکته جالب این بود که همزمان با تغییر کاربری مجدد پیاده راه سبزه میدان به سواره‌راه، یکی دیگر از خیابان‌های همان حوالی به نام خیابان طالقانی، به پیشنهاد شورای شهر و شهردار وقت، جایگزین پیاده‌راه سبزه‌میدان شد. خیابانی که بسیاری از شهروندان آن را با نام «سرچشمه» می‌شناختند و به عنوان یکی از خیابان‌های قدیمی شهر زنجان هویت و سابقه مشخصی داشت. این خیابان نیز در مدت کوتاهی دستخوش تغییر شد و در عرض چند ماه همان اتفاقی که برای سبزه‌میدان رخ داده بود، برای این محور نیز تکرار شد؛ به این معنا که خیابان سنگفرش شد و پیاده‌روهای آن عریض‌تر شد، اما همچنان خودروها و وسایل حمل‌ونقل عمومی اجازه عبور و مرور در آن را داشتند. اگر گذرتان به این محور افتاده باشد، می‌بینید که خودروها علاوه بر پارک در خیابان، در بخش‌هایی از پیاده‌روها نیز توقف می‌کنند و عملاً همان آش است و همان کاسه؛ تنها تفاوت این است که شورای شهر و شهرداری زنجان هزینه قابل توجهی پرداخت کردند تا خیابان دیگری در شهر عنوان «پیاده‌راه» را یدک بکشد، در حالی که همچنان سواره‌راه باقی مانده است.

اینکه یک خیابان یا چند محور در سطح شهر زنجان به پیاده‌راه تبدیل شود و تردد خودروها در آن متوقف شده و به محلی برای رفت‌وآمد شهروندان تبدیل شود، شاید موضوعی قابل بررسی باشد؛ اما آنچه بیش از همه اهمیت دارد، نبود برنامه مدون و پیش‌بینی یک رویکرد مشخص در اجرای کارشناسی پروژه‌ها و طرح‌های توسعه شهری در زنجان است. اینکه طرحی در زمان یک شورای شهر اجرا شود و در دوره شورای بعدی لغو شود، یا طرحی با یک رویکرد خاص آغاز و در ادامه با رویکردی متفاوت ادامه پیدا کند، نشان‌دهنده نبود کار کارشناسی و یک برنامه‌ریزی منسجم است.

در این میان، آنچه کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد هزینه‌هایی سنگینیاست که برای چنین پروژه‌هایی صرف می‌شود؛ برای نمونه هزینه‌هایی که امروز در خیابان طالقانی صرف کندن سنگ فرش پیاده‌روهایی شده که عمر چندانی هم نداشتند و به‌تازگی اجرا شده بودند، تا سنگفرش‌های جدید جایگزین آن‌ها شود؛ آن هم بدون آنکه پیوست فرهنگی یا رویکرد مشخصی در اجرای طرح لحاظ شده باشد. این موضوع در واقع نوعی هزینه‌کرد خارج از حساب و کتاب دقیق برای مدیریت شهری محسوب می‌شود. شاید بتوان گفت بازندگان اصلی اجرای چنین طرح‌هایی، پس از شهروندانی که باید سختی اجرای پروژه‌ها، اتلاف وقت و هزینه‌هایی را که از جیب آن‌ها صرف می‌شود تحمل کنند، درختان کهنسالی هستند که در جریان این پروژه‌ها از بین می‌روند؛ همان‌گونه که در اجرای طرح سبزه‌میدان بسیاری از درختان قدیمی قطع شدند و فضاهای سبز جای خود را به سنگفرش‌های بی‌روحی دادند که قرار است زیر چرخ خودروها سیاه شوند.