پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ در جهان معاصر که کلمات زیر آوار اخبار پنهان می‌شوند، گاهی «سکوتِ اسناد» گویاتر از فریادِ آن‌هاست. انتشار لیست‌های جنجالی جزیره جفری اپستین، فراتر از یک رسوایی جنسی، پرده‌برداری از یک «هندسه قدرت» بود؛ نقشه‌ای که نشان می‌دهد چه کسانی بر سفره‌ی شیطان نشسته‌اند و چه کسانی حریمِ انسانیت را پاس داشته‌اند. در میان سیل اسامی رؤسای جمهور، وکلای صهیونیست، میلیاردرهای سکولار و شاهزادگان عرب، یک حقیقت صلب و انکارناپذیر خودنمایی می‌کند: حتی نام یک شخصیت تراز اول شیعه یا یک مقام مسئول از جغرافیای مقاومت در این سیاهه ننگین وجود ندارد.

این غیبت، تصادفی نیست. این مرزبانی روح است در جهانی که «اخلاق» را به پای «لذت» قربانی کرده است.

از چادر کعبه تا فرشِ فاحشه‌خانه

تراژدی آنجاست که کسانی خود را «خادم‌الحرمین» می‌نامند، اما در اسناد اپستین، ردپای پیوندشان با کانون‌های فساد جهانی هویداست. گزارش‌های تکان‌دهنده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد چگونه هدایای نمادین، از جمله قطعاتی از پرده مطهر کعبه، توسط برخی حکام منطقه به کانون‌های قدرت در غرب اهدا شده است. در نامه‌هایی که ضمیمه این هدایا بود، وقیحانه نوشته شده بود: «دست میلیون‌ها زائر و دعای آن‌ها به این چادر منضم است»؛ و این یعنی تبدیلِ مقدس‌ترین نماد توحید به زیراندازِ محافلی که در آن بوی خون کودکان و تعفنِ شهوت به هم آمیخته است.

این بزرگترین خیانت تاریخ به آرمان ابراهیم (ع) است. آن‌ها که ادعای سیادت بر جهان اسلام را دارند، معنویتِ توده‌های محروم را به بهای لبخندِ یک دلالِ صهیونیست چوب حراج زدند. این همان جایی است که مرز میان «اسلامِ کاخ‌نشین» و «اسلامِ حق‌طلب» ترسیم می‌شود.

بعل؛ هُبلِ معاصر در لباسِ مدرنیته

آنچه در جزیره اپستین گذشت، صرفاً یک انحراف اخلاقی نبود؛ یک «آیین» بود. پرستش قدرت و لذت به قیمتِ ذبحِ معصومیت. در تحلیل عمیق‌تر، جفری اپستین و شبکه پشتیبان او، تجسم دوباره «بعل» و «هُبل» در عصر مدرن هستند. اگر در دوران جاهلیت، بت‌ها در کعبه جا خوش کرده بودند، امروز همان بت‌ها در کالبدِ الیگارش‌های صهیونیست و شبکه‌های باج‌گیری بین‌المللی ظهور کرده‌اند.

اپستین، قربانگاهی مدرن بنا کرده بود که در آن سیاستمداران با غریزه خود معامله می‌کردند تا در شطرنج قدرت جهانی، مهره‌ای وفادار باقی بمانند. این دقیقاً همان «جاهلیت اولی» است که قرآن از آن سخن می‌گوید، اما این بار با کراوات و در جت‌های خصوصی.

ایران؛ دفاع از نام تا ننگ

ما از ایران سخن می‌گوییم؛ سرزمینی که امروز با تمام زخم‌های نشسته بر پیکرش و تمام جراحت‌های روحش، در برابر این هجمه ایستاده است. ممکن است ما بر سرِ تدبیرها و تقدیرها با هم گفتگو داشته باشیم، اما وقتی سخن از تقابل میان «شرافت» و «سقوط» است، یکپارچه فریادیم.

ما از این خاک، از این نام و حتی از آنچه بدخواهان «ننگ» می‌نامند، دفاع خواهیم کرد؛ چرا که می‌دانیم این هجمه‌ها، بهای «نه» گفتن به سیستمی است که اپستین‌ها دلالان آن هستند. ایرانِ ما، با تمام دردهایش، هرگز آلوده به این «دیپلماسی کثیف» نشد. اگر نامی از ما در آن لیست‌ها نیست، به این دلیل است که هویت شیعی و تمدن ایرانی، اساساً با «تجارتِ انسان» و «سرسپردگی به بت‌های مدرن» در تضاد مطلق است.

ما جراحت‌هایمان را مرهم می‌نهیم، اما اجازه نخواهیم داد کسانی که چادر کعبه را زیر پای فاسدان پهن کردند، برای ما درسِ حقوق بشر و تمدن بدهند. تاریخ در حال قضاوت است. یک سو، جزیره‌ای غرق در سیاهی و سوی دیگر، ملتی که ایستاده است تا نامِ «انسان» را در قرنِ بی‌خدا زنده نگه دارد.