پایگاه خبری صدای زنجان نیوز/ من خیلی ساده بگویم: امروز کشور در وضعیتی است که فشار بیرون و خشم درون هم‌زمان فعال شده‌اند. این خطرناک‌ترین حالت ممکن است. وقتی مردم زیر بار تورم، سقوط ارزش پول و بی‌اعتمادی اقتصادی خرد می‌شوند و هم‌زمان سایه تهدید خارجی بالای سر کشور است، اگر تصمیم‌های بزرگ گرفته نشود، فرسایش جدی می‌شود.

به نظر من، خروج از این وضعیت با حرف‌های کلی و تکراری ممکن نیست. باید چند اقدام روشن، ملموس و تکان‌دهنده انجام شود.

اول: یارانه‌ها باید واقعی شود. اگر قرار است ارز ترجیحی حذف شود، اگر قرار است قیمت‌ها آزاد شود، اگر قرار است اصلاح اقتصادی انجام شود، مردم باید پول واقعی بگیرند. مستقیم. زیاد. ماهانه. نه مبالغ نمادین. وقتی شوک اقتصادی می‌دهید، باید سپر حمایتی قوی هم بدهید. مردم باید در حساب بانکی‌شان اثر آن را ببینند، نه فقط در نمودارهای تلویزیون.

دوم: دوران مصونیت الیگارش‌ها باید تمام شود. مردم سال‌هاست احساس می‌کنند یک اقلیت خاص در هر بحران سود می‌برد. چه تحریم باشد، چه تورم، چه جهش ارزی. اگر قرار است اعتماد بازسازی شود، باید چند پرونده بزرگ و واقعی باز شود. چهره‌های بزرگ، نه مدیران جزء. پیام باید روشن باشد: رانت سیستماتیک دیگر امن نیست.

سوم: ساختار اتاق‌های بازرگانی باید منحل و از نو طراحی شود. در ذهن جامعه، این نهادها به حلقه‌های بسته توزیع امتیاز تبدیل شده‌اند. تا این حلقه‌ها شکسته نشود، هیچ سیاست اقتصادی باورپذیر نخواهد بود.

چهارم: در شرایط بحران بقا، خروج سرمایه باید کنترل شود. من صریح می‌گویم: فعالان اقتصادی بزرگ، مدیران شرکت‌های کلان، ذی‌نفعان صنایع پتروشیمی، فولاد، روی و سرب، و خانواده درجه یک آن‌ها باید تا تثبیت شرایط ممنوع‌الخروج شوند. وقتی کارگر و کارمند زیر فشار معیشتی است، طبیعی نیست صاحبان رانت‌های بزرگ به‌راحتی سرمایه و خانواده را خارج کنند. اگر همه در یک کشتی هستیم، این باید واقعی باشد.

پنجم: سودهای کلان صنایع انرژی، پتروشیمی، فولاد، روی و سرب باید شفاف شود و بخشی از آن مستقیم به مردم برگردد. این صنایع در سال‌های تحریم و جهش ارزی سودهای بزرگی برده‌اند. اگر کشور در وضعیت ویژه است، این سود ویژه هم باید به سفره مردم متصل شود، نه فقط به ترازنامه شرکت‌های شبه‌خصوصی.

این تصمیم‌ها قطعاً مقاومت ایجاد می‌کند. شبکه‌های ذی‌نفع فشار می‌آورند. اما اگر این جراحی انجام نشود، فشار اجتماعی و فشار خارجی هم‌زمان ادامه پیدا می‌کند و آن‌وقت هزینه‌ها چند برابر خواهد شد.

مسئله امروز، دعوای سیاسی نیست. مسئله، بازسازی ظرفیت بقاست. وقتی مردم احساس کنند هزینه اصلاح فقط روی دوش آن‌ها نیست و طبقات بالای رانت هم سهم می‌دهند، خیابان آرام‌تر می‌شود. وقتی بیرون ببیند داخل انسجام دارد، انگیزه فشار کمتر می‌شود.

یا تصمیم‌های بزرگ گرفته می‌شود، یا بحران خودش تصمیم می‌گیرد.

و معمولاً تصمیم بحران، پرهزینه‌تر است.